Wie vandaag door Nairobi loopt, ziet steeds meer Chinese restaurants. Wat ooit begon als restaurants voor Chinese expats, is inmiddels uitgegroeid tot een breed culinair fenomeen dat vooral door lokale Kenianen wordt omarmd. Maar achter deze gastronomische ontwikkeling gaat een bredere geopolitieke strategie schuil: de inzet van voedsel als instrument van culturele invloed.
In 2005 opende ondernemer Huang Ruifang het restaurant Fangfang in Nairobi. In die tijd hadden veel Kenianen nog nauwelijks ervaring met Chinese gerechten. Voor veel gasten was het simpelweg “eten uit China”, zonder kennis van regionale verschillen zoals Sichuan, Cantonese of Noord-Chinese keuken. Restaurants moesten hun gerechten aanpassen aan lokale eetgewoonten en uitleg geven over hoe bepaalde gerechten gegeten moesten worden.
Twee decennia later is het beeld volledig veranderd. Chinese restaurants zijn inmiddels een vast onderdeel van het stedelijke restaurantlandschap in Nairobi. De meeste gasten zijn lokale Kenianen en niet langer Chinese expats. Gerechten zoals kip met cashewnoten, knoflooksparreribs en roergebakken varkensvlees behoren tot de populairste keuzes.
Volgens de Kenya Chinese Culinary Culture Association groeide het aantal Chinese restaurants in Kenia van ongeveer tien vijftien jaar geleden naar circa zestig in 2025, waarvan de meeste in Nairobi. Die groei is geen toeval. Ze valt samen met een sterke uitbreiding van Chinese investeringen en infrastructuurprojecten in Afrika.
China investeert al jaren intensief in Afrikaanse landen via onder meer het Belt and Road Initiative. Daarbij gaat het niet alleen om spoorlijnen, havens en energieprojecten, maar ook om culturele invloed. Gastronomie speelt daarin een verrassend belangrijke rol.
In internationale diplomatie wordt dit vaak “culinary diplomacy” of “soft power” genoemd. Landen proberen via cultuur, onderwijs en voedsel hun imago en invloed te vergroten. Restaurants worden zo informele ambassadeurs van een land. Mensen maken via eten kennis met een cultuur, wat vaak leidt tot meer nieuwsgierigheid naar taal, onderwijs en handel.
Dat effect is ook zichtbaar in Nairobi. Restauranthouders merken dat gasten niet alleen geïnteresseerd raken in de gerechten, maar ook vragen stellen over China zelf. Sommige ouders willen weten waar hun kinderen Chinees kunnen leren of aan welke universiteiten zij in China kunnen studeren.
Tegelijkertijd werkt de culturele uitwisseling ook in de andere richting. Lokale chefs experimenteren met het combineren van Afrikaanse kooktechnieken met Chinese ingrediënten. Chef Boniface Ndolo, die al vijftien jaar bij Fangfang werkt, bereidt bijvoorbeeld traditionele Keniaanse stoofgerechten maar voegt daar Chinese smaakmakers zoals doubanjiang, een pittige Sichuan-bonenpasta, aan toe.
Ook in het onderwijs groeit de belangstelling voor Chinese gastronomie. Steeds meer Keniaanse chefs volgen opleidingen of stages in China. Chef Victor Palapala kreeg na zijn opleiding aan Kenya Utalii College de kans om in Xi’an een culinaire training te volgen in de Chinese keuken.
Om die ontwikkeling te versterken hebben de Kenya Chinese Culinary Culture Association en Kenya Utalii College in 2025 een samenwerkingsovereenkomst gesloten. Daarmee wordt voor het eerst een officiële opleiding in Chinese gastronomie opgezet in Kenia. Het doel is om lokale chefs op te leiden en tegelijkertijd de culturele banden tussen beide landen te versterken.
Voor de internationale leisure- en hospitalitysector laat dit zien dat gastronomie meer is dan alleen eten. Restaurants kunnen ook functioneren als culturele bruggen en zelfs als geopolitieke instrumenten. Wie vandaag een bord Sichuan-noedels eet in Nairobi, ervaart niet alleen een smaak uit China, maar ook een klein stukje van een grotere geopolitieke strategie.
De Chinese keuken groeit wereldwijd, maar in Afrika wordt ze steeds vaker onderdeel van een bredere culturele aanwezigheid. Daarmee laat China zien dat invloed niet alleen wordt opgebouwd met infrastructuur en handel, maar ook met iets eenvoudigs en universeels als eten.
