Vakantieparken als noodoplossing voor woningnood – gemeenten trekken aan de rem
Steeds meer mensen kiezen uit noodzaak voor een recreatiewoning als woonadres. Volgens het CBS staan inmiddels bijna 60 000 mensen ingeschreven op een vakantiepark, iets meer dan begin 2024. Het werkelijke aantal ligt waarschijnlijk 2 tot 2,5 keer hoger, omdat veel bewoners niet officieel ingeschreven durven staan uit angst voor handhaving.
Minister Keijzer wil deze situatie nu tijdelijk legaliseren: mensen die vóór 16 mei 2024 al fulltime in een vakantiehuisje wonen, mogen dit voor tien jaar blijven doen mits de woningen aan veiligheids‑ en gezondheidsnormen voldoen. Tijdens de komende consultatieronde van acht weken wordt over het plan gereageerd, waarna het na Tweede en Eerste Kamer naar verwachting volgend jaar van kracht kan worden.
Toch is niet iedereen enthousiast. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) waarschuwt dat de woningnood slechts marginaal wordt verlicht, terwijl gemeenten extra ambtelijke inzet nodig hebben. Veel parken liggen afgelegen, op afstand van voorzieningen en lastig bereikbaar voor hulpdiensten. Ook provincies zoals Overijssel en Gelderland vrezen beleidsvrijheidverlies en incidenten, en wijzen op mogelijke negatieve effecten op lokale recreatie‑ en ondernemersnetwerken.
Er klinken ook geluiden uit de praktijk. Bewoners zoals Madelon Smith noemen het “belachelijk” dat permanente bewoning verboden is: door woningmarktdruk wonen zij tijdelijk elders en mogen ze ‘s avonds niet in hun eigen huisje blijven. Voor hen zou legalisering belangrijke rust betekenen.
De inflow van bewoners op vakantieparken dringt het debat over wonen en recreëren diep. Minister Keijzer zet in op tijdelijke legalisering als mitigatie van de woningcrisis. Toch zijn er stevige zorgen over haalbaarheid, handhaafbaarheid en onbedoelde gevolgen van dit uitzonderingsbeleid. De komende consultatie en politieke besluitvorming zullen cruciaal zijn voor het vervolg.
